Παρηγοριά

έχεις ένα όνειρο, μια ελπίδα βαθιά κρυμμένη
που περιμένεις να βγει, έξω σε προσμένει
το ξέρεις καλά, πώς δεν θα κρατήσει για πολύ
στο κάτω κάτω, τέτοια πράγματα διδάσκει η ζωή

είναι στο χέρι σου, βαθιά αν θες να ψάξεις
να βρεις τι θες και πώς να το κοιτάξεις
ικανοποίηση γλυκιά σαν βρεις την ευτυχία
μα έχεις την έγνοια μετά... θα υπάρχει ηρεμία?

όταν περάσεις δύσκολα τότε θα καταλάβεις
ότι εκείνο που κρατάς, που θέλεις να προλάβεις
δεν έχει σχέση με όλα αυτά, με δύναμη και λάθος
έχει να κάνει με καρδιά, με έρωτα και πάθος

ζώντας σαν έφηβος θα δεις πολλά, θα ακούσεις άλλα τόσα
θα χάσεις δύναμη πολλή θα πέσεις σε παγίδες
μα ξέρεις .. έτσι είναι αυτά, γιαυτό υπάρχουν φίλοι
για να σου κάνουν συντροφιά, όπως οι πιστοί σκύλοι

κοιτάζω γύρω μου παντού, το μαύρο με χτυπάει
δεν έχεις αίσθηση καμιά γιατί αυτό πονάει ...
έχεις μια συνείδηση γλυκιά, αλλοπαρμένη
που λέει όμως τόσα πολλά, λες κι είναι πικραμένη

στα μάτια τους βλέπω καημό, σκότος, σκοτάδι μαύρο
είναι επίπονο πολύ να δίνεις και κουράγιο
να μην μπορείς να αντισταθείς, να θες πολύ να κλάψεις
μα να το ξέρεις ποια πολύ ότι μ' αυτό θα χάσεις

μην τρέχεις πια για να σωθείς, ελπίδα δεν υπάρχει
ο,τι ήτανε να βγει το έσβησε η μάχη
ανάμεσά μας τώρα ποια, το πέπλο αυτό το μαύρο
ποια είσαι? τι θέλεις ? τι ζητάς? το βλέμμα σου είναι άδειο

άγγελοι κατεβήκανε, κανείς όμως σε ' μένα
κανείς δεν ενδιαφέρθηκε στα παραπονεμένα
τα μάτια που κοιτούν μπροστά, ότι κι αν έχουν λάβει
πόνο, πίκρα, λύπη χαρά... εκείνα σου προβάλλει

η μόνη εκείνη η φορά, που κόντεψα να κλάψω
σαν άκουσα απ' τα χείλη σου "θέλω να σ' αγκαλιάσω"
είναι περίεργο πολύ, το πώς καταλαβαίνεις...
πώς ένας άνθρωπος πονά, χωρίς να επιμένεις

έχεις εσύ το χάρισμα, και την καρδιά εκείνη
να κάνεις τα παράπονα να φύγουν σαν την σκόνη
έχεις μια δύναμη τρελή, τεράστιο κουράγιο
μα τι μου έχει συμβεί? το μυαλό μου είναι άδειο


σκεπτόμενος πολλά ... κατανοώντας λίγα ... αυτό είναι το πρώτο ποίημα που εκδίδω στο blog μου ... αυτό το blog υπάρχει για να ανεβάζω .. τις "ανησυχίες μου" με την τέχνη της ποίησης ...