Ο Μεθυσμένος

να την πάλι, η έγνοια χτυπάει στο κεφάλι, δυνατά, αλύπητα
το άδειο ποτήρι στο τραπέζι, χαραγμένο απο τις πολλές χρήσεις
φωνάζει όπως και όλα τα υπόλοιπα να σταματήσεις, να το αφήσεις
εσύ όπως και η έγνοια συνεχίζεις να πίνεις, να μεθάς, δεν σταματάς

κόκκινο, μετά λευκό. ίσως και λίγο ροζέ, άντε και κιτρινωπό
όλα τα χρώματα έχει αλλάξει το ποτήρι αυτήν εδώ την μέρα
ουίσκι, κρασιά, ρετσίνα, αλκοόλ, ότι έχεις και δεν έχεις ...
όλα τα πίνεις, να μεθύσεις, να σου φύγουν οι έγνοιες, τα πάντα

και ξαφνικά άδειο πάλι το ποτήρι, λερωμένο πολύ, το χέρι σου αδύναμο
ένα αρκετά βρομισμένο χέρι πάνω στο ραγισμένο ποτήρι με ένα δακτυλίδι
φόβος, ντροπή, νοσταλγία, πόνος, όλα τα έχεις περάσει, μα ξέρεις ...
εκεί θα μείνουν όλα, το ποτό σε κάνει προσωρινά να τα ξεχνάς, δεν σ' αφήνουν

και τώρα πάλι εδώ μπροστά, πάνω στο στρογγυλό άδειο τραπέζι
άδεια μπουκάλια, πεταμένες μπύρες, σπασμένα γυαλιά άδεια ποτήρια
ένα χάλι ... κι εσύ πεσμένος κάτω, δακρυσμένος, κοιμάσαι του καλού καιρού
σαν να μην συνέβη τίποτα, όλα καλά... μέχρι να ξυπνήσεις δηλαδή ...