δεν με μισούν, μα εγώ...

αναρωτιέσαι τι σου έχουν κάνει κι είσαι έτσι μαζί τους
δεν σε μισούν, το ξέρεις, μα σε έχουν κάνει να τους μισείς
ο λόγος φυσικά για ποιους άλλους? τους γονείς σου...
μα μέσα σου το ξέρεις, δεν τους μισείς... δεν μπορείς ...

όταν μικρός κοιτούσες έξω απο το παράθυρο, έβλεπες
τα μικρότερα παιδιά, έπαιζαν ανέμελα, κι εσύ κοιτούσες
όταν ζητούσες απο εκείνους, έξω να βγείς να περάσεις καλά
και η άρνηση ήταν σίγουρα επερχόμενη της ερώτησης ...

όταν το μόνο που είχες να κάνεις είναι να κοιτάς τους τοίχους
το μόνο που μπορείς, να ευχαριστείς τους γονείς σου ...
τι? τι θα σε βγάλει? τι θα σε κάνει καλά? πώς θα νιώσεις παιδί?
γιατί είσαι τόσο χάλια ? ένα απλό παιχνίδι δεν είναι στο κάτω κάτω?

όχι, είναι η απόλυτη ψυχολογία του μικρού παιδιού, ο λόγος ...
ο λόγος που το βλέπεις μεγάλο να σου βγάζει το λάδι, το κοιτάς,
φεύγει... δεν σε θέλει... τι του έκανες? όλα δεν του τα πρόσφερες?
δεν τον άφησες να είναι παιδί... το μυαλό του είναι έξυπνο, μα ...

όταν γυρίζεις μπροστά σε όλους και "παραδέχεσαι" ότι το παιδί σου πάει πίσω
μπροστά του, τι περιμένεις? γιατί το κάνεις? πώς σου έρχεται ?
ποιος φταίει γι αυτό? τι είναι το παιδί στο κάτω κάτω ? παιχνίδι?
βγήκε ελαττωματικό και το πετάξαμε? τόσο απλό και εύκολο?

είμαι σίγουρος, δεν με μισούν ... είμαι απόλυτα σίγουρος γι αυτό...
μα εγώ δεν μπορώ να νιώσω τίποτα παραπάνω γι αυτούς ....
εκείνοι με ανάγκασαν να νιώθω έτσι ... μου κάναν πολλά
αυτό ήταν απλά ένα τυχαίο, μικρό, περιστατικό ... απλά μικρό ....