αντίο

η απόφαση που θα πάρεις λίγιο πρίν σηκωθείς απο το κρεβάτι
ξέρεις ότι θα είναι βαριά, ξέρεις ότι θα είναι μαζί σου συνέχεια
όλη την ημέρα θα σε ακολουθεί, θα σε καταδιώκει ψάχνοντας,
ψάχνοντας εσένα, εμένα, τον καθένα μέσα απο ένα πέπλο μαύρο

τι σε χωρίζει απο την ανθρωπότητα? τι σε κάνει αυτό που είσαι?
αναρωτιόμαστε συχνά πριν πέσουμε για ύπνο κι όμως το πρωί
πάλι πρέπει να κάνεις την απόφασή σου και πάλι θα σε κυνηγάει
πάλι θα σε καταδιώκει ολόκληρη την μέρα με την ερώτηση: έκανες σωστά?

τι συμβαίνει? γιατί δεν μπορείς να σηκωθείς τώρα ποιά? η έγνοια σε τρώει?
σε τρώει μήπως η μοναξιά? δεν έχεις τίποτα άλλο να σε νοιάξει?
τίποτα άλλο ποιό σημαντικό δεν σε απασχολεί για τώρα? μόνο...
μόνο αν πθάνεις θα καταλάβεις ... μόνο ... πως η έγνοια ήταν σημαντική
αλλά όχι τόσο πολύ όσο η υπόλοιπη ζωή σου ...

αντίο ... θα σε θυμάμαι ακόμα και αν δείχνω χαρούμενος γιατί υπήρξες ένα υπέροχο άτομο στην ζωή μου .... πάντα φοβίόουν και πάντα πληγωνόσουν ... να μην φοβάσαι εκεί που θα πάς ... γιατί όπως και να έχει ... εκεί είναι και όλοι σου οι αγαπημένοι ... αντίο