δεν γράφω μόνο ποιήματα

ο δρόμος, γεμάτος καραμέλες, γλυκά, σοκολάτες, όλα τα ζαχαροειδή ... όλα τα ωραία ... η απόλυτη απόλαυση ... το μικρό αγοράκι περπατούσε χαρούμενο, ξέροντας ότι δεν υπάρχει κάτι κακό στον δρόμο του. λίγα μέτρα μπροστά απο τον ατελείωτο δρόμο το μικρό αγοράκι συνάντησε έναν λαγό, "που πάς?" ρώτησε ο μικρόσωμος λαγός το αγοράκι, "δεν ξέρω" απάντησε το αγοράκι και συνέχισε να περπατάει ανέμελο αφήνοντας τον λαγό παραξενεμένο. στην συνέχεια του ατελείωτου δρόμου με ζαχαρωτά το αγοράκι συναντάει ένα σκύλο "για που το έβαλες?" ρώτησε ο σκύλος, "Δεν ξέρω" απάντησε το αγοράκι και συνέχισε να περπατάει ανέμελο αφήνοντας πίσω του παραξενεμένο τον σκύλο. Έπειτα συναντάει έναν δράκο που κοιμόταν, το αγοράκι αυτό τρόμαξε, ο δράκος ξύπνησε και το ρώτησε "που πάς?" το αγοράκι φοβήθηκε απο την τρομακτική φωνή του αλλά απάντησε "δεν ξέρω..." τότε ο δράκος ξάπλωσε και του έκανε σήμα να ανέβει στην πλάτη. το αγοράκι δειλά δειλά ανέβηκε στην πλάτη του, τότε ο δράκος σηκώθηκε απότομα και άρχισε να πετάει, βροχή ξεκίνησε, τα ζαχαρωτά σιγά σιγά σταματήσαν να μοιάζουν ωραία, το δάσος απο γλυκά μετατράπηκε σε ένα σκοτεινό και τρομακτικό μέρος. ο δράκος συνέχισε να πετάει ίσια προς τη κατεύθυνση που το μικρό αγοράκι πήγαινε, η βροχή σταμάτησε, άφησε πίσω της αποκαΐδια λές και είχε πάρει φωτιά το μέρος, το αγοράκι τρομαγμένο μα και ενθουσιασμένο κατέβηκε απο τον δράκο σε ένα μέρος που η βροχή δεν το είχε αγγίξει. "γιατί είναι αυτό το μέρος έτσι?" "δεν ξέρω απάντησε ο δράκος" το παιδάκι ξεκίνησε να τρώει απο τα ζαχαρωτά, μόνο επειδή πεινούσε, όχι επειδή ήταν η απόλυτη ηδονή "μου αρέσει να περπατάω, γι αυτό περπατούσα ανέμελος στο δάσος ... έκανα κάτι που μου άρεσε" "μάλιστα..." απάντησε ο δράκος και ξάπλωσε, ξαφνικά πιάνει ένα γλυφιτζούρι και ξεκινάει να το γλύφει, "μου αρέσει αυτό το μέρος ... όμως ξέρω πώς δεν μπορώ να μείνω για πάντα ... πρέπει να γυρίσω σπίτι μου" έτσι έπιασε μερικά γλυκά και τα έβαλε στην τσάντα του, μετά ξανα-άρχησε να γλύφει το γλυφιτζούρι του. ξαφνικά τα πάντα σκοτείνιασαν, το γλυφιτζούρι μετατράπηκε σε φίδι κοίταξε γύρω του και τα πάντα είχαν μετατραπεί σε τριχωτά ζώα, βρώμικους βάλτους, άχρωμα πράγματα. το μικρό αγόρι φοβήθηκε πολύ, ο δράκος σηκώθηκε και έφυγε αφήνοντας το μικρό αγοράκι να κλέει στην γωνία μόνο του... "φοβάμαι" σπάραζε, "βοήθεια" έκλεγε και ούρλιαζε, τότε έγινε ένας σεισμός, αυτό το γεγονός ανάγκασε το μιρκό αγοράκι να φύγει, να τρέξει απο εκεί, να σωθεί έφυγε, άρχησε να τρέχει επι ώρες, έφτασε πάλι σε σημεία με ζαχαρωτά, μα δεν σταμάτησε, συνέχισε να τρέχει μετά απο πολλές ώρες συνάντησε τον σκύλο "που πάς?" αποκρίθηκε ο σκύλος μα το μικρό αγοράκι ούτε κάν που σταμάτησε για να του μιλήσει ... έπειτα συνάντησε τον λαγό "που πάς?"ρώτησε ο λαγός μα ούτε κάν που σταμάτησε να του απαντήσει, το μικρό αγοράκι έβαλε όλη του την δύναμη για να συνεχίσει να προχωράει .... τελικά έφτασε στο σπίτι του .. μέσα στην πόλη.. ήπιε ίσαμε δύο μπουκάλια νερό, πήγε στην μάνα του να κλάψει, φυσικά κανείς δεν τον πίστεψε για την ιστορία του ... ίσως απλά κοιμόταν ... όταν άνοιξε την τσάντα του είδε μέσα αράχνες, φίδια, μύρμηγκα, τα έβαλε όλα σε κουτιά, τα τάιζε τους φερόταν όμορφα ... ήταν οι αναμνήσεις του απο την πρώτη περιπέτειά του στο δάσος ... ήξερε ότι μια μέρα θα ξαναπήγε ... ήξερε ότι το έχει ανάγκη να πάει. μα φοβόταν τόσο πολύ... φοβόταν να ξαναπάει ...