Είναι κάτι νύχτες τόσο βαριές, πιό βαριές κι απο την αναπνοή σου, κι απο το ουίσκι στο ποτήρι σου. Οι νύχτες που εύχεσαι να μεθύσεις με αυτό το λιγοστό αλκοόλ που σου έχει ξεμείνει.
  Είναι αυτές οι νύχτες που κοιτάς τα χέρια σου, σαν να μην είναι δικά σου, τα παρατηρείς και μέσα σε όλα τα άλλα αναρωτιέσαι ποιός είσαι τελικά; Ποιός κατέληξες; Κάθεσαι και μετράς ένα ένα τα χαρακτηριστικά σου, ποιό μοιάζει με ποιόν, απο που το πήρες αυτό, Και καταλήγεις γυμνός, χωρίς τίποτα πραγματικά δικό σου. Όλα δανεισμένα απο τους άλλους. Το μόνο που σου είχε μείνει ήταν ένα χλιαρό ξερό μπαγιάτικο κομμάτι καρδιά που κι αυτό το δώρισες κάποια στιγμή και το δεχτήκαν χωρίς επιστροφές. Και οι νύχτες αυτές πλυθαίνουν, σιγά σιγά χάνεις το μέτρημα, νόημα και αιτία. Σιγά σιγά χάνεις αυτό που οι γύρω σου αποκαλούν "η στιγμή".
  Είναι κάτι νύχτες που η μπύρα σου είναι αλμυρή όπως και τα δάκρυά σου, και ποτέ δεν σε ικανοποιεί, θες κι άλλη, κι άλλη, θες κάτι παραπάνω. Ξέρεις ότι τελικά αυτό που έχεις είναι ένα ακάλυπτο κενό και το μπάλωσες με ότι βρήκες. Κουρέλια, αλκοόλ, ναρκωτικά, καρδιές και αγάπες απο άλλους, ασχολίες, χόμπυ, μουσικές, μα κάθε μέρα αυτό το κενό μεγαλώνει κι εσύ πεύτεις όλο και βαθύτερα στην μιζέρια και στην μπόχα που ζέγνει απο την ψυχή σου.
  Είναι κάτι νύχτες που τελικά παραδέχεσαι μέχρι και στον εαυτό σου ότι σου λείπει, ότι σε μισείς, ότι θες να πεθάνεις τελικά. Μετά απο τόση προσπάθεια να σε πείσεις για το αντίθετο, καταλήγεις να έχεις κάνει μια τρύπα στο νερό. Κι αυτές οι νύχτες μεγαλώνουν και μεγαλώνουν όσο περνάει ο καιρός και όλο μεγαλύτερες σε καταπίνουν στην ήδη μεγενθυμένη ησυχία τους.
  Είναι κάτι νύχτες που όσο, ότι και αν πιείς καμία τύψη και καμία σκέψη δεν θα σε αφήσει να κοιμηθείς. Και αν αποφασίσεις να σταματήσεις να πίνεις, πάλι εκεί θα είναι τα πάντα, μπροστά σου, πίσω απο την εξόπόρτα, απάνω στο χαλάκι "Welcome" να σε καλοσωρίσουν στην αγγάλη τους για ακόμα ένα πρωινό.
  Είναι κάτι νύχτες που αφήνουν μαύρους κύκλους απάνω στο σώμα σου και νιώθεις ακόμα χειρότερα για τον εαυτό σου που έχεις καταλήξει σε αυτές, σε αυτές τις αποτρόπαιες νύχτες που οι περισσότερές σου ερωτήσεις κρύβουν μεταμέλεια και πόνο. Τύψεις και μετάνειες. Αυτές τις νύχτες που περπατάς μόνος και κοιτάς τα αμάξια να περνάνε απο δίπλα σου, σκέφτεσαι "πόσο εύκολο θα ήταν;" αλλά δεν είναι.
  Είναι κάτι νύχτες, αλλά αυτές τελικά πονάνε λιγότερο απο τις μέρες που τις ακολουθούν.