...κι εγώ φοβάμαι εσένα ...

τα μάτια σου, αχ αυτά σου τα υπέροχα μάτια, η ψυχή σου η γαλάζια ...
ίσως να είμαι ερωτευμένος, ίσως απλά να με έχεις εντυπωσιάσει αλλά...
ή μπορεί και να είναι εύκολα τα πράγματα αλλά δεν μην θέλω να είναι
αυτή η ψυχή, αψεγάδιαστη, χωρίς μαύρο, χωρίς μούχλα .. όλα ελάχιστα ...

τι συμβαίνει? ποιός είμαι? γιατί νιώθω έτσι? πώς γίνεται αυτό?
πώς κατάντησα έτσι? νόμιζα ο,τι ήμουν χαλαρός, μα χαλαρότητα δεν υπάρχει
υπάρχει... θλίψη ... έρωτας ίσον κατάθλιψη, μα είμαι όντως ερωτευμένος?
στο κάτω κάτω τι είναι ο έρωτας? παιχνίδι του μυαλού είναι και αυτό ...

σαν έφηβος έχω το δικαίωμα να αναρωτιέμαι, να έχω προβληματισμούς ...
τι έφηβος δηλαδή? πάει κι αυτό ... μα εγώ ακόμα έχω μείνει με την απρία...
σε έχω ερωτευτεί? ή απλά έχω ενθουσιαστεί μαζί σου .. με τα μάτια σου...
με την ψυχή σου μήπως? άσε με ... άσε με μόνο μου σε παρακαλώ

φύγε απο το μυαλό μου, άσε με να κάνω ότι θέλω χωρίς να σε σκέφτομαι
φύγε απο μπροστά μου! παράτα με .... τόσο όμορφη ... αλλά όχι ! άσε με!
τι έχω φταίξει στο κάτω κάτω? νιώθω τόσο αδύναμος μπροστά σου! φύγε!
ζωή ... έρωτας ... τι κάνω? διώχνω την υπέροχη αυτή ψυχή που ερωτεύτηκα

ακούγεται υπερβολικό ... μα όταν συνηθίσεις να μην πονάς, αλλά ξέρεις ...
το ξέρεις πως ο έρωτας πονάει ... τότε μόνο αν τον αποφύγεις δεν θα πονέσεις
μα γιατί πονάω ακόμα κι όταν το αποφεύγω? γιατί πονάω? άσε με, φύγε!
θέλω να είμαι ελεύθερος ... αλλά και μαζί σου ... σε θέλω μα φοβάμαι ...

φοβάμαι τον πόνο ... αξίζει τελικά? νομίζω ναί μα και πάλι φοβάμαι ...
ότι και να σκεφτώ σε αυτό καταλήγω ... στον φόβο ... δεν θέλω να φοβάμαι ...
φύγε .. άσε με ... μην με τρομάζει άλλο ποια, ο απόλυτος φόβος μου
άλλοι φοβούνται το σκοτάδι, άλλοι το ασανσέρ , κι εγώ φοβάμαι εσένα ...