Ανυπαρξία.

(συγνώμη γι αυτό που θα βιώσετε... ίσως σας πιάσει κρίση όπως εμένα...)

Όταν ήμουν πέντε, τα βράδια προσπαθούσα να κοιμηθώ
σκεφτόμουν στο κρεβάτι, όλοι το κάνουμε αυτό
τι θα γίνει αν πεθάνω, πως δεν θα υπάρχω πιά
πως το σκοτάδι με τυλίγει, δεν θα υπάρξω ποτέ ξανά

και συνεχίζω να λογίζομαι, ακινησία, ησυχία τρομερή
να με πνίγει η ιδέα, ότι κανείς δεν θα με ξαναδεί
Να πονάω και να λιώνω, να φοβάμαι, τι κάνω εδώ?
Να με πιάνει μια κρίση και το μόνο που βλέπω το δωμάτιο σκοτεινό

Να αρχίζω να κλαίω γιατί δεν μπορώ να υπάρξω πια
να μην ανοίγουν τα φώτα και να μην μπορώ να βγάλω μιλιά
να μην υπάρχει πουθενά γή για να πατήσω
να μην μπορώ να πιάσω κάτι και να μην μπορώ να αφήσω

Και ο νούς μου να σκοτεινιάζει και να μπαίνει πιο βαθιά
στο σκότος της ανυπαρξίας που πλέων είναι κοντά
να μην έχω θεό να μην έχω ζωή και παιδιά
θέλω να ξεφύγω αλλά απο εκεί κανείς δεν φεύγει μακρυά

Και πονάω και κλαίω και δεν ξέρω τι να πώ
δεν θέλω ποτέ αυτό το πράγμα να δεχτώ
απλά να ξεφύγω θέλω σώστε με παρακαλώ
δεν ξυπνάω απλά πονάω δεν ξέρω τι κάνω εδώ...