Η ομορφιά.

Ένιωσα την ζωή μου να καταρρέει πάρα πολλές φορές. Έχασα την μουσική μου, έχασα τον σκοπό μου, τα ταλέντα μου αλλοιώθηκαν... Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι συμβαίνει, ίσως κάποια αναταραχή στις ορμόνες, ή κάτι που πολλοί μου προβάλλουν σαν "μια φάση". Ο κάθε ένας έχει την δική του ιστορία να μας πει. Μια συγκινητική, θλιβερή, αλλά όμορφη ιστορία. Σκεφτείτε λίγο... Το ομορφότερο πράγμα που ξέρετε στον κόσμο. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας, αν αυτό το πράγμα δεν σας κάνει να κλάψετε, τότε δεν είναι αρκετά όμορφο, ή δεν κοιτάτε στο σωστό μέρος. Η ίδια η θλίψη είναι ομορφιά. Οι ταινίες που μας κάνουν και κλαίμε είναι ομορφιά. Ότι είναι όμορφο μας κάνει να κλαίμε, ότι μας κάνει να κλαίμε όμως, δεν είναι πάντα όμορφο. Ένιωσα πάρα πολλές φορές ότι η ζωή μου ήταν πάρα πολύ θλιβερή. Ένιωσα πάρα πολλές φορές ότι θα ήθελα να την αφηγηθώ σε κάποιον και για κάποιο λόγο, όπως ο forest gump στην στάση, έτσι κι εγώ θα έκανα τους άλλους να έκλαιγαν με αυτήν. Αλλά ας το παραδεχτούμε η ιστορία μου δεν έχει κάτι ξεχωριστό από την ιστορία του καθένα, τίποτα απολύτως, όσο πολύ κι αν το θέλω, όσο πολύ κι αν θέλω η ιστορία μου να αλλάξει τον κόσμο και όσο μεγάλο σαματά και χαμό κάνω γι αυτήν. Δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμα ιστορία. Δεν ξέρω καν γιατί το γράφω αυτό, ίσως γιατί ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει και θέλω επιβεβαίωση, από τον εαυτό μου? από τους άλλους? Αυτό από την άλλη όμως δεν με κάνει και ένα τίποτα. Δεν με μηδενίζει, δεν με σταματάει από το να προσπαθήσω. Ακόμα κι αν βλέπω ότι έχω πιάσει αυτό που εγώ θεωρώ πάτο, πάντα μπορώ να κοιτάξω πίσω, να δω που ήμουν και δείχνοντας ψηλότερα να πω "Κοίτα, εκεί πάω. Απλά κοίτα". Προφανώς θα πεθάνω στην προσπάθεια αν κρατήσω αυτήν την λογική, αλλά είναι καλύτερο από το τίποτα. Είναι χαζό όταν όλα αυτά που σου λένε από συνήθεια, είναι τόσο σωστά τελικά και τόσο χρήσιμα, πρέπει απλά να κάτσεις όντως να τα ακούσεις αντί απλά να τα επαναλαμβάνεις. Πρέπει να τα συνειδητοποιήσεις και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να φτάσεις τον πάτο. Να μισείς τον εαυτό σου. Να είσαι ένας μίζερος. Να είσαι ένας μη κοινωνικός άνθρωπος. Να μην χαμογελάς. Να μην χαιρετάς. Να μην νοιάζεσαι για τον εαυτό σου όσο δεν νοιάζεσαι για τους άλλους και ταυτόχρονα να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Να σε σιχαίνεσαι. Δεν υπάρχει ομορφιά μέσα σε αυτό, δεν υπάρχει τίποτα μέσα σε αυτό. Αλλά ως εδώ. Έχασα την έμπνευσή μου, την μουσική μου. Έχασα την όρεξή μου. Έχασα την φόρμα μου. Έχασα τα τραγούδια μου. Έχασα ανθρώπους δικούς μου. Έχασα φίλους, γνωστούς, συγγενείς. Έχασα την ευγένειά μου. Έχασα την καλοσύνη μου. Έχασα την υπομονή μου. Έχασα την ομορφιά μου ... και για όλα αυτά δεν φταίει κανείς άλλος παρά ο ίδιος μου ο εαυτός. Όμως για όνομα, δεν σταματάει τίποτα εδώ. Εδώ αντιθέτως όλα ξεκινάνε. Εδώ αναλαμβάνω την υποχρέωση που έχω ως προς τον εαυτό μου, να τον αγαπήσω, να τον στηρίξω όποιος και να είναι και ότι έχασα να το αποκτήσω διπλά. Γιατί όταν σου λένε "είσαι αυτό που είσαι, μην αφήσεις κανέναν να σε αλλάξει" δεν μιλάνε μόνο για τους άλλους.