Και όλα ξεχνιούνται μωρέ ...

Τα χέρια της προεξείχαν από το κρεβάτι, τα νύχια της ήταν ελαφρώς βαμμένα αλλά η μπογιά είχε μείνει καιρό και είχε ξεθωριάσει... τα δάκτυλά της ήταν κιτρινωπά από τα πολλά τσιγάρα όπως και τα δόντια της. Μερικά δακτυλίδια κόμιζαν το χέρι της, κάποια βραχιόλια όπως και στο πόδι ένα βραχιόλι, σκουλαρίκια εδώ και εκεί, κρεμαστά... τα μαλλιά της ήταν γαλαζοπράασινα στο κάτω μέρος και μαυριδερά στις ρίζες, είχε καιρό φαίνεται να τα βάψει ... ξαπλωμένη μπρούμυτα στο κρεβάτι με μια πολύ κοντή μπλούζα και ένα πολύ κοντό φουστάκι ... ίσα ίσα που μπορούσε να καλύψει με δυσκολία επίμαχα σημεία ... Τα πόδια της ήταν γεμάτα μώλωπες και το κρεβάτι βρεγμένο από ποτά και δάκρυα.
Το κομοδίνο ήταν γεμάτο με ποτήρια και μπουκάλια, μια μύγα να καθόταν εκεί πάνω κάτι θα έπεφτε, ο ήλιος δεν μπορούσε να τρυπώσει εύκολα μέσα από τις χαραμάδες των παντζουριών του παραθύρου. Το ξυπνητήρι χτύπησε ... Ο άνδρας από δίπλα της σηκώθηκε, το έκλεισε, χούφτωσε λίγο την κοπέλα και μετά έφυγε προς τα μέσα γδυμνός με ένα χρυσό κρεμαστό μόνο απάνω του ... εκείνη ξύπνησε και κοίταξε γύρω της ... τα πάντα θολά, πονοκέφαλος, ανακατωσούρα, φόβος ... "που είμαι?" ήταν η πρώτη της σκέψη. Ο φόβος της επιβεβαιώθηκε όταν μετά από τον ήχο απ' το καζανάκι βγήκε έξω γδυμνός ο άνδρας και την κοίταξε με περίεργο ύφος, εκείνη του ανταπέδωσε με τρομαγμένο ύφος. σηκώθηκε απάνω, έπιασε τα τακούνια της καθώς και τα εσώρουχά της και έτρεξε προς την έξοδο όμως εκείνος την έπιασε με τεράστια ευκολία...
"Ποιος είσαι? Τι συνέβη εδώ?" τον ρώτησε αλλά αυτός είχε αρχίσει να ανάβει και εκείνη δεν άργησε να το παρατηρήσει... "ΛΕΓΕ!" φώναξε απεγνωσμένη εκείνη. Μετά απο μια βίαιη ματιά που της έριξε εκείνος η κοπέλα θυμήθηκε σχεδόν τα πάντα, ήταν σε ένα πάρτι, είχε ποιεί και είχε γνωρίσει εκείνον τον άνδρα που τώρα την κρατούσε και σιγά σιγά την έσερνε στο κρεβάτι. έβαλε όλη της την δύναμη, γρατζουνούσε, έσπρωχνε δάγκανε. Μετά από δύο ώρες εκείνη βγήκε από το κτήριο κλαίγοντας και ξεκίνησε να τρέχει μέχρι να φτάσει σπίτι της ...
3 Μέρες μετά ο άνδρας συλλήφθηκε για επανειλημμένους βιασμούς σε ανήλικες. Η κοπέλα πέθανε από ασιτία και ο καλύτερός της φίλος αυτοκτόνησε από στεναχώρια. Για 1 μήνα το σχολείο των παιδιών παρέμεινε κλειστό και όταν άνοιξε κάτι είχε αλλάξει ... Είχε μπει καινούριος κανονισμός να φοράνε όλοι σχολικές φόρμες, όλα τα παιδιά ήταν αμίλητα σαν να ήταν αντικοινωνικά και φοβισμένα, το προαύλιο πάντα ήταν σιωπηλό με ψιθύρους ... τα παιδιά έξω από το σχολείο δεν ξαναντύθηκαν προκλητικά, τα πάρτι τους ήταν ελεγχόμενα και από τους μεγάλους αλλά και εκείνα πρόσεχαν περισσότερο...
Άξιζε ο παραδειγματισμός? Εκτός από τον βιαστή... υπήρχε κι άλλος φταίχτης? χμμμ βγήκε πολύ μακρύ αυτό το κείμενο, δεν παίζει να το διαβάσει κανείς μέχρι εδώ ... αυτοί που θα το διαβάσουν θα μιλήσουν για το πόσο γρόθος ήταν ο βιαστής ... αν κάποιος γονέας το διαβάσει θα μιλήσει για το πόσο προκλητικά ντύνονται τα παιδιά σήμερα ... αν το διαβάσουν παιδιά θα μιλήσουν για το πώς ανέθρεψαν οι γονείς τα παιδιά αυτά ... φταίει και η κοινωνία θα πει κάποιος, που δεν επιμορφώνει τα παιδιά στα σχολεία ...

Φταίνε όλοι ... και στο τέλος δεν φταίει κανείς ... γιατί απλά όπως και αυτό το κείμενο έτσι κανείς δεν θα δώσει σημασία στο γεγονός ... το σχολείο δεν θα κλείσει ποτέ και τα παιδιά θα ξεχάσουν το γεγονός μετά απο 1 εβδομάδα και θα γελάνε ξέγνοιαστα ... Και όλα ξεχνιούνται ...