Ο μονόλογος κάποιου

Καθόμουν στο κρεβάτι μου και συλλογιζόμουν διάφορα ... ίσως και τα υπαρξιακά μου... ίσως απλά κοίταζα τον τοίχο ... ίσως και τα δύο ... είναι η στιγμή που θες τόσο απλά να σε ξεχάσουν όλοι, να ανοίξει μια αόρατη τρύπα, να μπεις μέσα και ενώ εσύ παρακολουθείς τα πάντα, να μην σε βλέπει κανείς, να σε αγνοούν τα πάντα ... να μπορέσεις να παρέμβεις την κατάλληλη στιγμή, γνωρίζοντας τα πάντα και μετά να ξαναχωθείς στην τρύπα σου, πίσω από τους έξη αόρατους τοίχους σου και να συνεχίσεις ... να σκέφτεσαι ... να νιώθεις και να μην φαίνεται ... χαχ πως φαίνεται ότι είσαι ακόμα ένα εφηβάκι με τόσα πολλά να μάθει ... ενώ όλα τελικά στο μέλλον σου φαίνονται τόσο απλά, στο μυαλό σου τα πάντα είναι περίπλοκα, τόσο πολύ που οι σκέψεις νιώθεις ότι θα ξεχειλίσουν και θα φύγουν από το κεφάλι σου ... άραγε είναι φυσιολογικό να κλαις χωρίς λόγο ... είναι βασικά φυσιολογικό να κλαις γενικά?

χαχα κι αυτή η γελοία αντίδρασή σου όταν κάποιος μπαίνει στο δωμάτιο κι εσύ προσπαθείς να κρύψεις τα πάντα, τα δάκρυα, το πρόσωπό σου, τα αισθήματά σου και του φωνάζεις να χτυπάει την πόρτα γιατί ας πούμε θα μπορούσες να κάνεις κάτι που δεν ήθελες να δουν και αυτοί κάνουν τα δικά τους χωρίς να σου δίνουν σημασία ... λες και δεν βλέπουν τίποτα απολύτως ... κι αυτοί κλεισμένοι στα κουτιά τους. Κουτιά ... ίσως αυτή είναι η λέξη των ημερών μας ... κουτιά ... αν το σκεφτείς όλοι έχουμε από ένα κουτί που περιορίζει την όρασή μας, την σκέψη και την ακοή μας ... δεν είναι ούτε η κατάθλιψη ούτε οι προκαταλήψεις που μαστίζουν την εποχή μας ... ίσως είναι ο συνδυασμός αυτών που δημιουργούν τα κουτιά μας ... τις πεποιθήσεις τις οποίες έχουμε για το τι μπορούμε και το τι δεν μπορούμε.

Έκανα μια παύση από τις σκέψεις μου, μιας και είχα σταματήσει να δακρύζω σκούπισα το πρόσωπό μου, έπιασα την κιθάρα μου και ξεκίνησα ένα μικρό αρπέτζιο ... συνέχισα ... συνέχισε αυτό βασικά ... και να σου που τώρα έχεις μια όμορφη μελωδία στο πλάι σου να σε συνοδεύει στις σκέψεις σου ... τι είναι η μουσική? ποιος σκέφτηκε τις νότες ποιος σκέφτηκε όλα αυτά που υπάρχουν? Εγώ γιατί παίζω, γιατί καθώς παίζω νιώθω ... τι είναι αυτό που συνδέει το συναίσθημα με την μουσική? η φάτσα μου χλόμιασε και μόνο που ξεκίνησα να σκέφτομαι αυτά τα πράγματα ... τόσα χρόνια κάνω κάτι το οποίο δεν έχει σκοπό ... μετά όμως ... εγώ του είχα δώσει σκοπό ... τι είναι το μήλο ? ποιος το σκέφτηκε? Ποιος σκέφτηκε ότι μπορεί να σε χορταίνει αν το βάλεις στο στόμα σου και το καταπιείς? Εγώ θα δώσω νόημα στην μουσική μου. Θα δώσω λόγο για να παίζω στον εαυτό μου, αυτός ο λόγος θα μου δίνει ενέργεια, η ενέργεια θα μετατρέπεται σε μουσική, η μουσική θα ηχεί στα αυτά του κοινού την ώρα που παίζω, το κοινό θα παίρνει αυτήν την ενέργεια και θα χτυπιέται, κι εγώ θα χτυπιέμαι μαζί τους, το κοινό θα μου δώσε κι αυτό ενέργεια να συνεχίσω γιατί απλούστατα τους δίνω εγώ, κι έτσι γίνεται ένας κύκλος με εκθετικά αυξανόμενη ενέργεια ... μπορεί στο τέλος να φύγω κατάκοπος .. ίσως και σε φορείο επειδή τα έδωσα όλα, αλλά μέχρι εκείνη την στιγμή η κιθάρα μου θα ηχεί από τα δικά μου χέρια, το σώμα μου θα στέκεται από τα δικά μου πόδια και ο κόσμος θα δονείται ολόκληρος από τους δικούς μου ήχους, ακόμα κι όταν πεθάνω θα υπάρχω μέσα σε όλους, ακόμα κι όταν εξαϋλωθούν μέχρι και τα κόκαλά μου γιατί κάποιο φορτηγό με πάτησε, κάποιος θα θυμάται ότι κάποτε υπήρξα, θα βάλει να ακούσει ένα τραγούδι μου, θα πεί ... ήταν φίλος μου ... θα κλάψει, θα πιάσει την κιθάρα του, θα παίξει ένα αρπέτζιο ... και ποιος ξέρει ... ίσως σκεφτεί κάποια πράγματα ...


δεν ζήτησα και πολλά από τους ανθρώπους ... απλά να καταλάβουν τους σκοπούς μου ... ακόμα κι αν πρέπει να ξεγυμνώσω την ψυχή μου ...