Ο άνδρας αυτός περπατούσε αμέριμνος... Που πήγαινε? ποιος ξέρει? Έδειχνε πάντως να ευχαριστιέται ... οι μέρες περνούσαν και βοηθούσε τον κόσμο... όταν έβλεπε ένα μαραμένο φυτό, το πότιζε, όταν έβλεπε ένα πεινασμένο σκύλο, τον τάιζε μισό από το φαΐ που είχε πληρώσει, όταν έβλεπε μια άστεγη γυναίκα μαζί με το παιδί της, με την επιγραφή "για πεδία" έδινε τα μισά λεφτά που είχε στο πορτοφόλι του... απλές καθημερινές πράξεις που εξελίσσονταν χαζές κατά τους γύρω του. Πάντα το να δίνεις το μισό σου φαΐ σε ένα αδέσποτο θα κάνει κάποιον να πιστέψει ότι είσαι τρελός... πάντα το να δίνεις τα μισά σου λεφτά θα σε αναδείξει ως ηλίθιο στην κοινωνία. Έκανες τόσο κόπο να τα μαζέψεις και τελικά τα πετάς έτσι;
Καιρό αργότερα ο άνδρας συνέχιζε να ποτίζει το λουλούδι, να ταΐζει τον σκύλο και να δίνει λεφτά ... ως που μια μέρα το λουλούδι άνθησε, κι εκείνος το πήρε με την γλάστρα του και το πήγε σπίτι του, ένα πανέμορφο λουλούδι. Ο σκύλος ξεκίνησε να τον συνοδεύει παντού και να τον ακολουθάει. Τέλος ... Το άστεγο παιδάκι δεν ήταν εκεί που θα έπρεπε ... το βλέμμα του χλόμιασε ... όμως μετά από λίγο, την είδε ντυμένη μαθητρια έξω από ένα σχολείο ... αυτή η χαρά... αυτή η ζεστασιά ... και όλα αυτά ... για να γεμίσει το κενό του... ένα κενό που μέχρι και την επόμενη μέρα που πέθανε, δεν ήξερε τι ήταν... δεν ήξερε αν αυτό που γέμιζε ήταν αληθινή χαρά... ή απλά κάτι ψεύτικο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου