Είναι κάτι νύχτες τόσο βαριές, πιό βαριές κι απο την αναπνοή σου, κι απο το ουίσκι στο ποτήρι σου. Οι νύχτες που εύχεσαι να μεθύσεις με αυτό το λιγοστό αλκοόλ που σου έχει ξεμείνει.
  Είναι αυτές οι νύχτες που κοιτάς τα χέρια σου, σαν να μην είναι δικά σου, τα παρατηρείς και μέσα σε όλα τα άλλα αναρωτιέσαι ποιός είσαι τελικά; Ποιός κατέληξες; Κάθεσαι και μετράς ένα ένα τα χαρακτηριστικά σου, ποιό μοιάζει με ποιόν, απο που το πήρες αυτό, Και καταλήγεις γυμνός, χωρίς τίποτα πραγματικά δικό σου. Όλα δανεισμένα απο τους άλλους. Το μόνο που σου είχε μείνει ήταν ένα χλιαρό ξερό μπαγιάτικο κομμάτι καρδιά που κι αυτό το δώρισες κάποια στιγμή και το δεχτήκαν χωρίς επιστροφές. Και οι νύχτες αυτές πλυθαίνουν, σιγά σιγά χάνεις το μέτρημα, νόημα και αιτία. Σιγά σιγά χάνεις αυτό που οι γύρω σου αποκαλούν "η στιγμή".
  Είναι κάτι νύχτες που η μπύρα σου είναι αλμυρή όπως και τα δάκρυά σου, και ποτέ δεν σε ικανοποιεί, θες κι άλλη, κι άλλη, θες κάτι παραπάνω. Ξέρεις ότι τελικά αυτό που έχεις είναι ένα ακάλυπτο κενό και το μπάλωσες με ότι βρήκες. Κουρέλια, αλκοόλ, ναρκωτικά, καρδιές και αγάπες απο άλλους, ασχολίες, χόμπυ, μουσικές, μα κάθε μέρα αυτό το κενό μεγαλώνει κι εσύ πεύτεις όλο και βαθύτερα στην μιζέρια και στην μπόχα που ζέγνει απο την ψυχή σου.
  Είναι κάτι νύχτες που τελικά παραδέχεσαι μέχρι και στον εαυτό σου ότι σου λείπει, ότι σε μισείς, ότι θες να πεθάνεις τελικά. Μετά απο τόση προσπάθεια να σε πείσεις για το αντίθετο, καταλήγεις να έχεις κάνει μια τρύπα στο νερό. Κι αυτές οι νύχτες μεγαλώνουν και μεγαλώνουν όσο περνάει ο καιρός και όλο μεγαλύτερες σε καταπίνουν στην ήδη μεγενθυμένη ησυχία τους.
  Είναι κάτι νύχτες που όσο, ότι και αν πιείς καμία τύψη και καμία σκέψη δεν θα σε αφήσει να κοιμηθείς. Και αν αποφασίσεις να σταματήσεις να πίνεις, πάλι εκεί θα είναι τα πάντα, μπροστά σου, πίσω απο την εξόπόρτα, απάνω στο χαλάκι "Welcome" να σε καλοσωρίσουν στην αγγάλη τους για ακόμα ένα πρωινό.
  Είναι κάτι νύχτες που αφήνουν μαύρους κύκλους απάνω στο σώμα σου και νιώθεις ακόμα χειρότερα για τον εαυτό σου που έχεις καταλήξει σε αυτές, σε αυτές τις αποτρόπαιες νύχτες που οι περισσότερές σου ερωτήσεις κρύβουν μεταμέλεια και πόνο. Τύψεις και μετάνειες. Αυτές τις νύχτες που περπατάς μόνος και κοιτάς τα αμάξια να περνάνε απο δίπλα σου, σκέφτεσαι "πόσο εύκολο θα ήταν;" αλλά δεν είναι.
  Είναι κάτι νύχτες, αλλά αυτές τελικά πονάνε λιγότερο απο τις μέρες που τις ακολουθούν.

Τι κάνουμε λάθος...

Οι άνθρωποι θα γίνουν καλά όταν καταλάβουν ότι "οι αυτοί" και "οι εμείς" είναι το ίδιο πράγμα

inspiration

From time to time i wonder what is inspiration. What does it mean? How does one get that? Do i listen or watch something? do i have to feel the creeps? Is it that sudden need for you to wright, play, dance or do whatever you are inspired to do? Or is it just a thing that doesn't exists and people just believe in it, just like santa? (yes he is fake, deal with it). Maby it's both. Maby neither. Who knows? Only the ones that their bodies moved like enchanted puppets in a dance of strings through the air, while their minds where shining brighter than the sun himself, casting away all their problems and leaving their souls, more beautiful than ever exposed to their art, an act of shameless creativity done for themselves but shared to the many... The ones that now are defeated. The villains, brought down by those disgusting creatures called humans. Stripped of their souls, in need of food and money, they ended up tiding down each ones desire, and turn it into lust and greediness. Once believed that inspiration is a fairytale and rules became the foundry of their world, everything that was considered beautiful, disappeared, vanished leaving behind a scream for help. Back then that scream was only casted in times of need, but now it's how it starts. The first steps of an inspired. A scream. A soon to be roar of the villainous persons that humans so much want to vanquish from the existence of the earth. And so the war begun. The trumpets sounded and the horizon darken. Wings and tails echoed through the whole world, trying to leave their cages of malicious thorn, desperately fighting for their freedom. On the other side, upon the cement they carved, machines of metal, guided by beings with no soul, and narrow mind. Before you could even blink the sides where formed, everyone started getting out of their cage, unbinding themselves from the curse that humans had bestowed upon them, getting ready for the battle that was about to come. Then quiet. A few minutes of silence before the storm that was going to be unleashed on the, once holly ground. Those moments, those exact seconds are what inspiration is. That is what is giving all of those people power. And this is the stage we are right now. We stand in the sight of one of the biggest wars, mankind will ever see. Get ready. It's coming.

Νευριάζω

Οι σκέψεις μου σταμάτησαν να έχουν πια άξια
όταν οι πράξεις για τους γύρω μου δεν έχουν σημασία
όταν το μόνο που τους νοιάζει, πως να ικανοποιηθούν
πως να είναι αυτοί καλά και τους άλλους να κοιτούν

Και νευριάζω στην ιδέα της ανύπαρκτης συνείδησης
του παθητικού θυμού κατά της φτιαγμένης είδησης
πως θεωρείς τον εαυτό σου ακτιβιστή;
Όταν το μόνο που κάνεις είναι share και τα συναφή;

Μα είμαι εδώ! Κι όποτε θέλεις μίλησε μου
να συλλάβουμε τα πάντα έχοντας ένα 'νοιχτο νου
να συγκρουστούμε να 'νταλλάξουμε απόψεις, όχι skype
ξυπνά πια, μαλάκα δεν σε σώζει το kilobite

Έχω φτάσει στο απόγειο, δεν θέλω να ξεσπάσω
θέλω να μείνω μόνος μου και να το ξεπεράσω
αν θες να βοηθήσεις, θα μαι λίγο πιο εκεί
μια μπυριτσα σε παγκάκι θα 'πολαμβάνω τη ζωή.

Ανυπαρξία.

(συγνώμη γι αυτό που θα βιώσετε... ίσως σας πιάσει κρίση όπως εμένα...)

Όταν ήμουν πέντε, τα βράδια προσπαθούσα να κοιμηθώ
σκεφτόμουν στο κρεβάτι, όλοι το κάνουμε αυτό
τι θα γίνει αν πεθάνω, πως δεν θα υπάρχω πιά
πως το σκοτάδι με τυλίγει, δεν θα υπάρξω ποτέ ξανά

και συνεχίζω να λογίζομαι, ακινησία, ησυχία τρομερή
να με πνίγει η ιδέα, ότι κανείς δεν θα με ξαναδεί
Να πονάω και να λιώνω, να φοβάμαι, τι κάνω εδώ?
Να με πιάνει μια κρίση και το μόνο που βλέπω το δωμάτιο σκοτεινό

Να αρχίζω να κλαίω γιατί δεν μπορώ να υπάρξω πια
να μην ανοίγουν τα φώτα και να μην μπορώ να βγάλω μιλιά
να μην υπάρχει πουθενά γή για να πατήσω
να μην μπορώ να πιάσω κάτι και να μην μπορώ να αφήσω

Και ο νούς μου να σκοτεινιάζει και να μπαίνει πιο βαθιά
στο σκότος της ανυπαρξίας που πλέων είναι κοντά
να μην έχω θεό να μην έχω ζωή και παιδιά
θέλω να ξεφύγω αλλά απο εκεί κανείς δεν φεύγει μακρυά

Και πονάω και κλαίω και δεν ξέρω τι να πώ
δεν θέλω ποτέ αυτό το πράγμα να δεχτώ
απλά να ξεφύγω θέλω σώστε με παρακαλώ
δεν ξυπνάω απλά πονάω δεν ξέρω τι κάνω εδώ...

Η ομορφιά.

Ένιωσα την ζωή μου να καταρρέει πάρα πολλές φορές. Έχασα την μουσική μου, έχασα τον σκοπό μου, τα ταλέντα μου αλλοιώθηκαν... Δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι συμβαίνει, ίσως κάποια αναταραχή στις ορμόνες, ή κάτι που πολλοί μου προβάλλουν σαν "μια φάση". Ο κάθε ένας έχει την δική του ιστορία να μας πει. Μια συγκινητική, θλιβερή, αλλά όμορφη ιστορία. Σκεφτείτε λίγο... Το ομορφότερο πράγμα που ξέρετε στον κόσμο. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας, αν αυτό το πράγμα δεν σας κάνει να κλάψετε, τότε δεν είναι αρκετά όμορφο, ή δεν κοιτάτε στο σωστό μέρος. Η ίδια η θλίψη είναι ομορφιά. Οι ταινίες που μας κάνουν και κλαίμε είναι ομορφιά. Ότι είναι όμορφο μας κάνει να κλαίμε, ότι μας κάνει να κλαίμε όμως, δεν είναι πάντα όμορφο. Ένιωσα πάρα πολλές φορές ότι η ζωή μου ήταν πάρα πολύ θλιβερή. Ένιωσα πάρα πολλές φορές ότι θα ήθελα να την αφηγηθώ σε κάποιον και για κάποιο λόγο, όπως ο forest gump στην στάση, έτσι κι εγώ θα έκανα τους άλλους να έκλαιγαν με αυτήν. Αλλά ας το παραδεχτούμε η ιστορία μου δεν έχει κάτι ξεχωριστό από την ιστορία του καθένα, τίποτα απολύτως, όσο πολύ κι αν το θέλω, όσο πολύ κι αν θέλω η ιστορία μου να αλλάξει τον κόσμο και όσο μεγάλο σαματά και χαμό κάνω γι αυτήν. Δεν είναι τίποτα άλλο από μια ακόμα ιστορία. Δεν ξέρω καν γιατί το γράφω αυτό, ίσως γιατί ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει και θέλω επιβεβαίωση, από τον εαυτό μου? από τους άλλους? Αυτό από την άλλη όμως δεν με κάνει και ένα τίποτα. Δεν με μηδενίζει, δεν με σταματάει από το να προσπαθήσω. Ακόμα κι αν βλέπω ότι έχω πιάσει αυτό που εγώ θεωρώ πάτο, πάντα μπορώ να κοιτάξω πίσω, να δω που ήμουν και δείχνοντας ψηλότερα να πω "Κοίτα, εκεί πάω. Απλά κοίτα". Προφανώς θα πεθάνω στην προσπάθεια αν κρατήσω αυτήν την λογική, αλλά είναι καλύτερο από το τίποτα. Είναι χαζό όταν όλα αυτά που σου λένε από συνήθεια, είναι τόσο σωστά τελικά και τόσο χρήσιμα, πρέπει απλά να κάτσεις όντως να τα ακούσεις αντί απλά να τα επαναλαμβάνεις. Πρέπει να τα συνειδητοποιήσεις και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από το να φτάσεις τον πάτο. Να μισείς τον εαυτό σου. Να είσαι ένας μίζερος. Να είσαι ένας μη κοινωνικός άνθρωπος. Να μην χαμογελάς. Να μην χαιρετάς. Να μην νοιάζεσαι για τον εαυτό σου όσο δεν νοιάζεσαι για τους άλλους και ταυτόχρονα να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου. Να σε σιχαίνεσαι. Δεν υπάρχει ομορφιά μέσα σε αυτό, δεν υπάρχει τίποτα μέσα σε αυτό. Αλλά ως εδώ. Έχασα την έμπνευσή μου, την μουσική μου. Έχασα την όρεξή μου. Έχασα την φόρμα μου. Έχασα τα τραγούδια μου. Έχασα ανθρώπους δικούς μου. Έχασα φίλους, γνωστούς, συγγενείς. Έχασα την ευγένειά μου. Έχασα την καλοσύνη μου. Έχασα την υπομονή μου. Έχασα την ομορφιά μου ... και για όλα αυτά δεν φταίει κανείς άλλος παρά ο ίδιος μου ο εαυτός. Όμως για όνομα, δεν σταματάει τίποτα εδώ. Εδώ αντιθέτως όλα ξεκινάνε. Εδώ αναλαμβάνω την υποχρέωση που έχω ως προς τον εαυτό μου, να τον αγαπήσω, να τον στηρίξω όποιος και να είναι και ότι έχασα να το αποκτήσω διπλά. Γιατί όταν σου λένε "είσαι αυτό που είσαι, μην αφήσεις κανέναν να σε αλλάξει" δεν μιλάνε μόνο για τους άλλους.

Ελευθερία.

Δεν ηθελα ποτε μου να μεγαλωσω... Ποτε δν ηθελα να καταλαβω τι ειναι οι ευθυνες που μου ελεγαν, απ τη στιγμη που μου τις παρουσιαζαν τοσο τρομακτικες, δν θελησα ποτε να τραβηχτω σε ενα γολγοθα ενηληκοιωσης και διαφορετικης πραγματικοτητας με μονο μπουσουλα το παιδικο μου παρελθον και τα λιγα που μου εχουν πει... Ποια λιγα δηλαδη? Και αυτα μισα τα λεγαν.... Δεν ηθελα ποτε να βγω σε αυτο το περιβοητο 'εκει εξω'! Με τραβηξαν με το ζορι... Δν με αφησαν να κοιταξω καν την διαδρομη... Να την ευχαρηστηθω λιγακι... Μου σκυβαν το κεφαλι, το φορτωναν με σκοτουρες και προβληματα μεχρι που μου εγινε συνηθεια και ξεκινησα να το κανω μονος μου στον εαυτο μου... Και σαν να μην εφτανε τιποτα απο αυτα... Ενω το καταλαβα στο δρομο, εκανα τα ιδια στους μικροτερους γτ αυτο μου εμαθαν.... Ισως η μονη επιλογη που εχουμε στη ζωη ειναι ειναι η ελευθερια.... Και αυτη φοβαμαι καν να την κοιταξω.